نوشته‌ها

Showrooming یا Webrooming چیست؟

شو رومها Show Rooms فروشگاههایی هستند که محصولات یک برند یا چند برند را عرضه میکنند. دقیقا مانند فروشگاههای تخصصی (مثلا فروشگاههای لوازم خانگی، صوتی تصویری، پوشاک و …)  ولی با این تفاوت که بیشتر روی برندهای خاصی فعالیت میکنند و اغلب همه برندها را عرضه نمیکنند. بیشتر این شو رومها فروشگاههایی هستند که یا در مالکیت برند خاصی هستند یا در اجاره آنها.

هدف از ایجاد شورومها، عرضه فیزیکی محصول به منظور ایجاد قابلیت بررسی دقیقتر آن توسط مشتری است. مشتری میتواند سایز، وزن، مشخصات، قابلیتها و اطلاعات دقیقتر محصول را در شورومها بررسی کند.

اما شورومینگ چیست؟
آنچه امروزه این اصطلاح را در فضای ایکامرس پر کاربرد کرده است اشاره به این موضوع است که مشتریان این شورومها و فروشگاهها، همزمان از داخل همان فروشگاه دارند قیمتها رقبا را مقایسه میکنند و اگر قیمت شما بالاتر باشد از امکانات شما برای بررسی و  انتخاب محصول و در نهایت خرید مطمئن تر از رقیبتان استفاده کرده اند.

در گزارشی که سایت Realwire به نقل از بررسی های  www.omnicogroup.com در انگلستان منتشر کرده است حداقل ۱۰% مشتریان چنین رفتاری را داشته اند. بنابر این گزارش ۲۹% مشتریان از طریق گوشی های هوشمند خودشان در همان لحظه قیمتهای دیگر عرضه کنندگان را چک کرده اند و ۲۳ درصدشان نقطه نظرهای سایر خریداران را مرور میکرده اند. ۱۵% نیز وب سایت شرکت اصلی را بررسی میکرده اند که از عملکرد شو روم مطمئن باشند.

در نقطه مقابل شورومینگ، اصطلاح وب رومینگ را داریم. افرادی که از طریق اینترنت بررسی هایشان را میکنند و سپس حضوری به فروشگاه عرضه کننده مراجعه میکنند. چیزی شبیه به ROPO (Research Online Purchase Offline)  که در ویدئو ترندهای ایکامرس ۲۰۱۸ به آن اشاره کرده ام.

 

در نظر سنجی که موسسه هریس Harris در آمریکا به عمل آورده است وب رومینگ بیش از شورومینگ اتفاق می افتد و دلایلش عبارتند از:

  • ۴۷% تمایل ندارند هزینه حمل بپردازند
  • ۲۳% تمایل ندارند تا منتظر دریافت کالا بمانند
  • ۴۶% تمایل دارند به فروشگاه بروند تا در نهایت آنرا لمس کنند
  • ۳۶% به دنبال آن هستند که قیمتهای فروشگاهها را نیز سوال کنند و بهترین قیمت را انتخاب کنند
  • ۳۷% فقط دنبال این هستند که اگر مجبور به مرجوع کردن کالا شدند به راحتی به فروشگاه مراجعه کنند

 

 

همانگونه که در تصویر بالا ملاحظه میکنید نسبت افرادی که وب رومینگ میکنند به افرادی که شورومینگ میکنند بیشتر است.

اما دلایل کلی هر دو طرف، در میان شو رومینگ کنندگان:

 

  • ۶۸% مایلند کالا اول خودشان شخصا بررسی کنند
  • ۴۸% معتقدند میتوانند قیمتهای کمتری را در عرضه کنندگان آنلاین پیدا کنند
  • ۴۱% تمایل دارند در زمان بررسی از فروشندگان فروشگاهها نیز کمک بگیرند

 

در مقابل در میان وب رومینگ کنندگان:

  • ۷۵% معتقدند که میتوانند از فروشگاهها ارزانتر بخرند
  • ۷۲% معتقدند برای مقایسه محصولات روشهای آنلاین بهتر جواب میدهد
  • ۷۱% تمایل دارند تحقیق و بررسی آنلاین را تجربه کنند

پیشنهاد میکنم به این اینفوگرافیک هم نگاهی بیندازید. مقایسه جالبی را ترسیم کرده است: https://www.koeppeldirect.com/business/webrooming-vs-showrooming-retail-marketing-guide/

به فکر بیفتید که چگونه میتوانید بهترین انتخاب مشتریانتان باشید.

اگر هم فروش اینترنتی دارید و هم فروش فیزیکی، میتوانید از این پتانسیل بیشترین بهره را ببرید. به آن فکر کنید.

 

 

مروری بر مشکلات کسب و کارهای اینترنتی

این مقاله در حال تکمیل شدن است. به تدریج در آن خواهم نوشت تا تکمیل که شد در اختیارتان قرار گیرد. در دسترستان قرار دارد تا اگر خواستید از همین حالا روی آن بحث و اندیشه کنید راه باز باشد.

 

در اینکه رشد تجارت الکترونیکی و کلا کسب و کارهای الکترونیکی (e-Business) یا کسب و کارهای آنلاین و کسب و کارهای اینترنتی، که امروزه بیشتر با عبارت استارت آپ شناخته میشوند تا چه حد بسیار زیادی به توسعه زیربنایی کشور کمک میکنند شک نداشته باشید. توسعه کشور ما از توسعه روستاها شروع میشود و چه ابزاری ارزانتر و ساده تر از این که از این طریق همه چیز در سرتاسر گستره میهن عزیزمان در دسترس باشد.

اما آنچه امروزه به عنوان دانش بنیان و استارت آپ (در مقابل استاپ داون) به غلط به هر کسب و کار اینترنتی اطلاق میشود تیدیل به ابزاری شده است.

مگر کسب و کاری هم داریم که بر روی دانش، بنیان گذاری نشده باشد؟ مگر ممکن است کسب و کاری بدون دانش پیش برود؟

مگر هر جوان تیز هوشی که یک اپلیکیشن نوشت و خودش را استیو جابز دوران فرض میکند میتواند یک کسب و کار را بگرداند؟ مدیریت کسب و کار مگر فقط برنامه نویسی یک اپلیکیشن است؟ فرقی نمیکند اپلیکیشن وب یا موبایل.

آیا لیست حمایتهای دانش بنیان شدن یک تله است؟ یک جوان دانشگاهی چرا باید گول وام را بخورد و برود شرکت ثبت کند و تبدیل شود به یک بدهکار بانکی چون که خلاق است؟ مگر یک جوان خوش فکری که تازه میخواهد وارد بازار شود درآمدی هم دارد که وام بانک را پس بدهد؟ خانواده اش مگر چقدر میتوانند فشاری که او بر خانواده وارد میکند را تحمل کنند؟ چرا برای حمایت از او به جای وام بانکی کمک بلا عوض اعطا نمیشود؟ (این کلمه تسهیلات هم شده است ابزار تبلیغاتی. همانطور که میبینید تسهیلات یعنی چندین نوع تسهیل. امروزه به وام هم میگویند تسهیلات)

چرا کسی سراغ اصلاح نظام مالیاتی نمیرود؟ چرا ارقام محاسبه شده مالیاتی هیچ کارفرمایی با محاسبات ممیز مالیاتی یکی نیست؟

فضای کسب و کار ما مسموم است. اینترنتی اش مسموم تر. اینکه حالا بگوییم و تقسیم کنیم به کسب و کارهای اینترنتی و کسب و کارهای سنتی! هم که رواج دادن یک اصلاح غلط و کج فهمی است. سنتی یعنی تاریخی و متکی بر سنت و رسوم که بیشتر هم ملی و آیینی هستند. مثل برخی از صنایع دستی (نه همه آنها)، مثل فرش، مثل محصولات بازارچه مسگرها و …

کسب و کار، کسب و کار است. فردا روز همه کسب و کارها از اینترنت برای رونق بخشیدن به بخشی یا تمامی بخشهای کسب و کارشان کمک خواهند گرفت. آیا اگر کسی از اینترنت در کسب و کارش استفاده کرد میشود کسب و کار اینترنتی و اگر نکرد میشود سنتی؟ لطفا مراقب معنا و مفهوم لغاتی که استفاده میکنید باشید.

در این میان از روی ناچاری و بی حساب و کتابی یک اتحادیه کسب و کارهای اینترنتی هم دارد ایجاد میشود. که شاید سامانی بدهد و از حقوق این صنف حمایت کند.

خوشبختانه همه مسئولان هم از اینها به عنوان ابزارهایی استفاده میکنند برای مطرح کردن خودشان و یک شو آفی برپا میکنند.

دوباره رسیدم به نقطه ای که نباید بنویسم. چون پای وزیر و معاون و … در میان می آید و مجدد به جایی میرسم که انتقادم مخالفت ترجمه میشود و سر سبزم بر باد رود.

فعلا همینجا نوشتن را تا حد نوشتن سر تیترها متوقف میکنم. بیخود نیست که مدتهاست نمینویسم.

شاید وقتی دیگر…